Oostelijk avontuur met trapondersteuning
Tziee, tziee, tziee, klinkt het. Een blauwe flits schiet voorbij en landt even verder op een met mos bedekte tak die schuin omhoog tientallen centimeters boven het water uitsteekt. Een ijsvogel! Ik herken de soort direct, want vroeger maakte ik in mijn vrije tijd schilderijen van vogels. Lang zit hij daar niet, Zoefff, weg is hij alweer.
Ik zit op een bedje van dorre bladeren naast een grote beuk die over het riviertje de Dinkel helt in het Beuninger Sterrebos. Ik ben deze week op vakantie in Twente, waar ik in een gedeelte van een historische boerderij verblijf. De elektrische fiets die ik bij Actief Twente gehuurd heb mag mij deze zeven dagen van dienst zijn bij het helpen ontdekken van dit oostelijke landsdeel.
Het stromende bruingroene water kolkt en rimpelt hier en daar. Een voorntje spring omhoog en duikt met een sierlijke boog weer onder de waterspiegel. Zou hij op zoek zijn naar eten of gewoon spelen of is het iets anders, vraag ik me af.
De oude door het weer aangetaste boomstronk rechts van mij blijkt een handig tafeltje voor mijn thermoskan met zelf geperste jus d’orange. Een bremstruik toont zijn goudgele bloemen.
Een nieuwsgierige mier loopt over mijn arm en verdwijnt in de mouw van mijn poloshirt op weg naar mijn schouder. Dat kietelt
Ik tuur over het water en verzink in mijneringen. Ik heb nogal een roerige periode achter de rug. Het overlijden van een dierbare, een echtscheiding en als klap op de vuurpijl het voor mij onverwachte faillissement van het familiebedrijf waar ik al 25 jaar als verkoper buitendienst werkzaam was. Verdriet, vermoeidheid, stress, kenmerkten mijn jachtige, randstedelijke leven de laatste tijd. Maar nu ben ik er even helemaal uit. Een aangename zwakke zuidoostelijke bries strijkt langs mijn wangen. Witte, donzige miniwolken zweven door het blauwe luchtruim. De late lentezon voelt warm en aangenaam aan. Hoog in de bomen is het een komen en gaan van kraaien.
Ik besluit een stukje verder te fietsen door dit Overijsselse minibos. Boomwortels maken het paadje nogal oneffen. Nog geen 250 meter verderop valt mijn oog op een rechthoekige, bijna zwartgekleurde waterpartij, een mooie plek om een boterham te eten. Ik parkeer de fiets naast de rodondendron met zijn veelheid aan paarse bloemen en jong groen loof. Ik neem plaats aan de rand van de vijver en doe mijn sneakers uit. Met mijn tenen beroer ik het water. Dit voelt koel aan. Ik vraag mij af welke dieren in deze watermassa leven. In een tropisch land zou deze actie niet verantwoord geweest zijn.
Even later vervolg ik mijn reis met als bestemming de 85 meter hoge Tankenberg. De route verloopt via de Hakenberg en de Paasberg. Van alle drie had ik voor deze vakantie nog nooit gehoord. Ik ben benieuwd welk een schoonheid ik deze dag mag aanschouwen. De trapondersteuning is hierbij geen overbodige luxe!
Deze blog is geschreven door Daniël Engels
Geschreven door
Carolien Bruns
Dit blog bericht is geschreven door Carolien Bruns. Zij schrijft blogs voor Actief Twente. Nieuwsgierig geworden? Lees ook haar andere blogs.
Lees alle berichten van Carolien Bruns
